Urban bullets

Het bloed van mijn gekwetste duim kleefde aan het wapen.
Een kogel had binnen het masker mijn kin blauw geverfd.
Blauw zijn ook de bloeduitstortingen van de voltreffende paintballs.
Daarna gaf ik mijn rol als schietschijf-President in het spel op. Genoeg!
In eerdere fases van het spel, had ik mij verdekt opgesteld: kon op anderen schieten en verkleinde de kans, dat ze mij zouden treffen. Andere helden wonnen dus de vlag, omdat zij het risico namen getroffen te worden.
Dat is dus mijn instelling: minimaliseer het risico om geraakt te worden, tref de vijand op een veilige manier. Dit dus mijn loon: ik win de vlag niet.
Terugkijkend weet ik dat ik het anders moet doen: incasseer de treffers, dan incasseer je ook de vlag.
Oudsten incasseren treffers, lopen blauwtjes op, moeten soms het bloed er af vegen. Kiezen dan soms het spel op te geven of zich achter vaagheden te verbergen.
Niet alleen oudsten natuurlijk, iedere christen die een vertegenwoordiger van Christus is, de President, zonder zich te verbergen, krijgt de kogels op zich af. Als we de vlag willen winnen - het Koninkrijk dat komt - dan moeten we ons blootgeven, niet vaag blijven, niet opgeven, naar de vlag lopen.
Wilder loopt niet vaag naar een witte vlag.

De vlag van het CDA is niet kleurrijk, maar kleurloos.

Weten we in Eindhoven, welke vlag wij willen veroveren?