Een tandeloos hoofd?

Interessant toneelstukje vandaag op Opwekkingsconferentie. Over een uitwisseling tussen Jezus en mensen: de mens geeft zijn zonde aan Jezus en Jezus geeft vergeving en liefde terug aan de mens. Mooi gespeeld, maar voor mij te stereotyp. Creativiteit is voor mij verbonden met verassend nieuwe dingen maken of laten zien, zoals een nieuwe schepping.

Als eerste waren er 2 vrouwen, die natuurlijk, zoals een vrouw betaamt, heel geestelijk en vlot hun zonden bij Jezus neerlegden. Vrouwen zijn immers niet trots. Daarna was er een sullige man, die het niet zo begreep, de verkeerde voorstellen aan Jezus deed, en pas na veel gedinges zijn trots doorbrak en al zijn zonden bij Jezus legde. Getuige de inspanning van de engelen die die zonde wegdroegen, aanzienlijk zwaarder dan de vrouwen. Vrouwen zijn geestelijk, mannen wat sullig trots.
Ten tweede portretteert het weer een Jezus die zacht, liefdevol en genadig is. Vanuit die optiek, scoren de mannen natuurlijk niet hoog.

De reformatorischen hebben het graag over genade en de evangelischen over liefde. Het is een gefeminiseerde godsdienst geworden. Voor mij een heftige onbalans.
Waar is de Messias van Psalm 2?

Hij verslaat Gods vijanden met een ijzeren staf. Jezus beveelt de machten van de zee, ziekte en demonen die schreeuwend protesteren.

Geen wonder dat het christendom in het Westen steeds minder betekent, zij durft niet veel meer te zeggen, haar God lijkt tandeloos - Hij spreekt wel, maar zonder gezag. De zwakheid van het kruis hebben wij gecultiveerd om onze verlegenheid met deze vraag te verbergen: waar was God? God zegt niet: Ik was. Hij zegt: Ik ben.